Rendition

What if someone you love... just disappeared?

Regie: Gavin Hood

Waar: Kijkhuis, dagelijks 22:00 uur

De politieke thriller Rendition gaat over een kafkaësk doch actueel fenomeen met dezelfde naam. Het is een omstreden handelswijze die na 9/11 regelmatiger is ingezet door de Amerikaanse overheid en haar Central Intelligence Agency. Bij ‘rendition’ wordt een verdachte, vaak buitenlandse, inwoner van de Verenigde Staten op verdenking van terroristische (neven)activiteiten opgepakt. Dit gebeurt meestal bij grensposten en vliegvelden. Vervolgens verdwijnt deze verdachte voor zijn directe omgeving totdat duidelijk wordt dat hij in een CIA gevangenis zit ergens buiten de VS.

Deze nachtmerrie overkomt Isabella (Reese Whiterspoon) en Anwar El-Abrahimi (Omar Metwally). Omar is een chemisch ingenieur op zakenreis in Cape Town en hij wordt verdacht van betrokkenheid bij een bomaanslag ergens in Noord Afrika. Zijn vrouw Isabella is hoogzwanger wanneer haar man gemarteld wordt in een donkere kelder in Marrakech. Anwar is slachtoffer geworden van zowel het terroristische netwerk dat zijn mobiele nummer heeft misbruikt als van de Amerikaanse overheid die het zekere voor het onzekere neemt. Zijn vrouw gaat met behulp van ex-vriend Alan Smith (Peter Sarsgaard) werk maken van zijn bevrijding. Smith werkt voor senator William Dixon (David Fabrizio) en heeft zodoende makkelijker toegang tot de kanalen dan de willekeurige burger. Het is overigens niet eenvoudig want alles wordt tot op het hoogste niveau ontkent. De CIA ‘rookie’ Douglas Freeman (Jake Gyllenhaal) wordt getuige van zijn eerste marteling en hij heeft er van begin af aan zijn twijfels bij. Gyllenhaal is overtuigend vooral wanneer hij geen dialoog heeft. Niet dat hij zijn dialogen slecht uitspreekt overigens. In deze film zijn alle acteurs op hun plaats. Zo is Meryll Streep als Corinne Whitman, the big boss, indrukwekkend en ijskoud. Het is opvallend dat deze actrice die wij kennen van de gevoelige rollen, de laatste jaren vooral bitchy karakters speelt. Een rol die haar overigens zeer goed afgaat.

Bij Anwar’s ondervraging wordt ‘waterboarding’ toegepast. De regisseur Hood gaat daarbij smaakvol tewerk onder andere door zich te concentreren op het gezicht van Jake Gyllenhaal. De laatste speelt hierbij duidelijk de gekwelde held die uiteindelijk behoorlijk buiten zijn boekje zal gaan. Het verhaal heeft wat losse eindjes en toevalligheden waardoor het geheel soms wat fragmentarisch aandoet, zeker aan het begin. Uiteindelijk is Rendition een geslaagd pleidooi tegen de onbeschaafdheid en de ongeschiktheid van martelen. Toch had de boodschap meer impact kunnen krijgen als er andere keuzes waren gemaakt. Maar, de film is het bekijken meer dan waard.

No country for old men

There are no clean getaways

Regie: Joel en Ethan Coen
Waar: Kijkhuis, dagelijks 19:30 en 22:00 uur

De broers Joel en Ethan Coen hebben met no country for old men weer eens bewezen dat ze absolute meesters zijn in het mengen van grafisch geweld, onderhuidse spanning en zwartgallige humor. Gebaseerd op het gelijknamige boek (2005) van Pulitzer Prize winnaar Cormac McCarthy is deze film een traag en moorddadig kat en muisspel dat draait om drie mannen: de verveelde cowboy Llewelyn Moss (Josh Brolin), de gedesillusioneerde sherrif Ed Tom Bell (Tommy Lee Jones) en de koelbloedige huurmoordenaar Anton Chigurgh (Javier Bardem). De laatste is huiveringwekkend met zijn zware en vlakke stem. Het is dan ook niet verwonderlijk dat Bardem reeds een Golden Globe Award voor deze rol ontving. Het was voor deze Spaanse acteur overigens zijn eerste keer in een Amerikaanse film. Aanvankelijk was Bardem niet zo enthousiast. Te veel geweld vond hij. Bovendien kon hij geen autorijden en sprak hij geen woord Engels. Maar de broers waren overtuigd van hun zaak. Bij de komende Oscar uitreikingen zou het zomaar kunnen dat Bardem ook nog een gouden mannetje in de wacht sleept.

Wat doe je wanneer je een koffer vindt met heel veel geld? Dat overkomt de Texaan Llewelyn Moss wanneer hij tijdens de jacht op antelope in de woestijn bij toeval stuit op de gevolgen van een criminele afrekening: een aantal pick up trucks, stoffelijk overschot van mannen en een pitbull terrier. De vliegen zwermen rond, de lucht trilt en het is woestijnstil. Moss neemt de koffer mee en begrijpt dat het niet lang zal duren voordat iemand de buit komt opeisen. Hij heeft gelijk. Naast de plaatselijk sherrif Ed Tom Bell die moeite heeft met de afnemende moraal wordt Moss feilloos opgespoord door Chigurgh. Dat lijkt een simpele verhaallijn zij het niet dat Chigurgh zich daarbij laat leiden door de bekende ‘flip of a coin’.

Wie in no country for old men niets anders ziet dan een gewelddadige film slaat de plank volledig mis. Angstaanjagende scenes van de film zijn niet die waar fysiek geweld in beeld wordt gebracht. De werkelijke suspense bewerkstelligen de broers Coen in de gecompliceerde simpelheid van de rust. Dat komt onder andere terug in de enscenering, het licht, de props, de interactie en de dialogen van de acteurs. De dialogen zijn briljant geschreven en worden prachtig verwoord en geacteerd door Jones, Brolin, Bardem en Kelly MacDonald (Trainspotting). MacDonald is zeer geloofwaardig als vrouw van Moss in een Texaanse trailer park.

No country for old men is zeker niet vederlicht. Het is als een schilderij dat is opgebouwd uit verschillende olieverflagen. Muziek zit er ook niet in (behalve de source-music). Je moet er echt voor gaan zitten en hem misschien meer dan een keer zien.

Bronnen:
http://www.imdb.com/
http://www.cinema.nl/
http://www.nocountryforoldmen.com/

Mio fratello è figlio unico

Regie: Daniele Luchetti
Waar: Kijkhuis, gezien 31 januari

Accio Benassi (Elio Germano) is een behoorlijk ettertje. Opvliegend, tegendraads en altijd op oorlogspad. Hij drijft zijn ouders (Angela Finocchiaro en Massimo Popolizio), broer Manrico (Riccardo Scamarcio) en zijn zus Violetta (Alba Rohrwacher) regelmatig tot wanhoop. Accio voelt zich niet begrepen en is er van overtuigd dat Manrico en Violetta worden voorgetrokken. Om zich af te zetten en ergens bij te horen sluit hij zich op een dag aan bij de fascisten. Daarmee haalt hij het bloed onder de nagels vandaan bij Manrico die communist is. Maar ook zijn ouders zijn er helemaal niet blij mee. Steevast blijven zij volhouden dat ze ‘toch een beschaafd gezin’ zijn. Accio is ‘van de duivel bezeten’.

Mio fratello è figlio unico is een familiedrama dat zich afspeelt tijdens de turbulente jaren ’60 en ’70 in Italië. De film heeft een hoog tempo, is aangenaam frivool en Italiaans druk met vlotte dialogen. Het scenario is gebaseerd op de roman Il fasciocomunista van Antonio Pennacchi uit 2003. De schrijvers van het scenario, Stefano Rulli en Sandro Petraglia, kennen we overigens van La meglio gioventù. Beide films gaan over de verhouding tussen twee broers waarbij moet worden aangemerkt dat Mio fratello è figlio unico veel meer aan de oppervlakte blijft dan zijn voorganger. Ondanks het prachtige acteerwerk krijgen de karakters weinig diepgang en slagen zij er niet in ontroering op te roepen. Toch is het geheel niet bagatelliserend en dat is meteen het geniale van deze film.

De regisseur heeft er voor gekozen het statief thuis te laten. Door vooral uit de hand te filmen creëert Luchetti authenticiteit. De politieke scènes worden hierdoor voorzien van impact. Ze ogen als beelden uit een super-8 film collectie. De soundtrack van de film bestaat uit luchtige Italiaanse liefdesliedjes wat zo nu en dan een humoristisch effect heeft.

Elio Germano won een Donatello Award voor zijn rol als Accio. Verder ontving de film nog drie Donatello’s voor beste script, beste vrouwelijke bijrol (Angela Finocchiaro) en beste montage (Mircro Garrone). Bij de publieksenquête van het Filmfestival Rotterdam werd de film op een tweede plaats gezet.

Gone Baby Gone

Everyone wants the truth… until they find it

Regie: Ben Affleck
Waar: Trianon, gezien 17 januari

Gone Baby Gone is een politiethriller met fraaie fotografie en dito acteerprestaties. Het is het regiedebuut van Ben Affleck die we als acteur kennen uit de films: Pearl Harbor, Shakespeare in love, Good Will Hunting. Ben Affleck bewijst met deze film dat hij kan regisseren. Samen met cameraman John Toll creëert hij een donkere thriller met zo nu en dan een bijna documentair karakter. Het is waarschijnlijk dat de mensen in de achterstandswijk Dorchester er in het echt ook wonen. Ze lijken zich nauwelijks bewust van de aanwezigheid van de camera. Om dan vervolgens weer te poseren, onschuldig als in een jaren ’60 film.

Met het casten van zijn broer Casey Affleck neemt Ben een risico. Gelukkig, in dit geval pakt dat risico goed uit. Casey speelt een privé detective, Patrick Kenzie, die samen met zijn partner Angie Gennaro (gespeeld door Michelle Monaghan) een detectivebureau runt vanuit Dorchester. Zij kennen Dorchester en haar bewoners dus..
Op een dag wordt Patrick vroeg uit bed gebeld door buurtbewoners van wie het 4-jarig nichtje Amanda is verdwenen. Patrick’s partner Angie twijfelt aan deze klus. Kinderen die het slachtoffer worden van criminaliteit, daar moet je tegen kunnen. Bovendien hebben zij geen ervaring met dergelijke zaken. Met deze verdwijning/kidnapping begeven zij zich op glad ijs. Uiteindelijk zullen zij uit elkaar worden gedreven.

De kracht van deze film zit hem vooral in de karakters en niet zo zeer in de actie. De film heeft een prachtige inleiding met beelden van Boston en de achterstandswijk Dorchester. We horen Patrick Kenzie voordat we hem te zien krijgen: "I always believed it was the things you don't choose that makes you who you are. Your city, your neighborhood, your family. People here take pride in these things, like it was something they'd accomplished. The bodies around their souls, the cities wrapped around those..." De dialogen zijn scherp en realistisch. Samen met Aaron Stockard schreef Ben Affleck het scenario. Het script is gebaseerd op het boek van Dennis Lehane die ook het door Clint Eastwood verfilmde verhaal Mystic River (2003) schreef.

Het plot is misschien wat ongeloofwaardig en mede daardoor komt het verhaal zo nu en dan wat rommelig over. Al is dit overigens in het geheel niet storend. In het boek zal het plot vermoedelijk aannemelijker zijn te maken. Met een dergelijke ontknoping zal er binnen de filmtijd (gemiddeld 90 minuten) heel wat uit de kast moeten worden getrokken. Gelukkig was de cast van de film fantastisch en konden de acteurs dit dragen. Middelmatige acteurs zouden van deze film een fiasco hebben kunnen maken. Maar Ed Harris, Casey Affleck, Morgan Freeman, Amy Ryan en Edi Gathegi, spelen hun rollen doeltreffend. Het schijnt dat Amy Ryan zo overtuigend was als de moeder van Amanda, een vrouw uit de lagere klassen van Boston, dat op de eerste film dag de beveiliging haar geen toegang wilde geven tot de set.

Gone Baby Gone is ook een film over het maken van keuzes en de gevolgen daarvan. Dat krijgt ook Patrick Kenzie voor zijn kiezen. De laatste scene is briljant en illustreert dat mensen nooit echt zullen veranderen.

Golden Globe Nominee: Amy Ryan (bsa)

Deze verdient zij!

website film