Empties


Regie: Jan Svěrák
Waar: Kijkhuis, dagelijks, 19:15 uur

Empties is een geestige en sympathieke film met een bitterzoete ondertoon en uit het leven gegrepen. Met deze film sluit Svěrák zijn trilogie over het leven, de liefde en de leeftijd. Elf jaar na het tweede deel Kolya dat hem in 1996 een oscar opleverde.

Het winterse Praag vormt het decor wat prachtige plaatjes oplevert. Josef Tkaloen (Zdenek Svěrák, de vader van de regisseur) is een onderwijzer die de pensioensgerechtigde leeftijd heeft bereikt. Dat is maar goed ook want veel motivatie kan hij niet meer opbrengen. Toch heeft Josef helemaal geen zin om thuis te gaan zitten bij zijn korzelige vrouw Eliška (Daniela Kolářová). In plaats daarvan knapt hij zijn oude fiets op en gaat als koerier aan de slag. Dit levert humoristische situaties op. Na een onschuldig ongelukje gaat Josef solliciteren bij de plaatselijke supermarkt. De emballageafdeling heeft aan hem een goedgemutste, hard werkende kracht die zijn collega’s en de clientèle voorziet van raad en daad. En zo nu en dan koppelt hij mensen aan elkaar, onder andere een oud collega aan zijn eigen dochter die verlaten is door haar overspelige echtgenoot. Josef heeft eigenlijk altijd wel goede zin terwijl zijn vrouw zich in toenemende mate zwaar verwaarloosd voelt. Ondertussen fantaseert Josef over erotische ontmoetingen met voor hem bekende vrouwen in treincoupé’s. Dit geeft de film een onbezorgde ondertoon zodat de kifterige scènes tussen Josef en zijn vrouw minder zwaar aankomen. Je weet dat ze ergens toch van elkaar houden.

De personages zijn, ondanks hun omstandigheden en gebreken, over het algemeen aardig en stabiel. Ze blijven daardoor een beetje oppervlakkig. Dat is overigens niet storend. Empties wordt grotendeels gedragen door Zdenek Svěrák die veel weg heeft van Sean Connery. Daniela Kolářová, die de vrouw van Josef speelt, is aandoenlijk. Haar schreeuw om aandacht heeft haar veranderd in een gedesillusioneerde vrouw. Pas als een van haar leerlingen zijn gevoelens voor haar laat blijken leeft ze op en dat maakt haar meteen een heel stuk aantrekkelijker.

Empties is een innemende film die voor hetzelfde geld problematisch had kunnen zijn. Maar Svěrák richt de aandacht vooral op de personages aan de zijlijn en niet op de huwelijkse perikelen van Josef en Eliška. Dat hoeft ook niet want het is eigenlijk wel duidelijk dat hun huwelijk stand houd. De slotscène van de film is oprecht hartverwarmend.

Rendition

What if someone you love... just disappeared?

Regie: Gavin Hood
Waar: Kijkhuis, dagelijks 22:00 uur

De politieke thriller Rendition gaat over een kafkaësk doch actueel fenomeen met dezelfde naam. Het is een omstreden handelswijze die na 9/11 regelmatiger is ingezet door de Amerikaanse overheid en haar Central Intelligence Agency. Bij ‘rendition’ wordt een verdachte, vaak buitenlandse, inwoner van de Verenigde Staten op verdenking van terroristische (neven)activiteiten opgepakt. Dit gebeurt meestal bij grensposten en vliegvelden. Vervolgens verdwijnt deze verdachte voor zijn directe omgeving totdat duidelijk wordt dat hij in een CIA gevangenis zit ergens buiten de VS.

Deze nachtmerrie overkomt Isabella (Reese Whiterspoon) en Anwar El-Abrahimi (Omar Metwally). Omar is een chemisch ingenieur op zakenreis in Cape Town en hij wordt verdacht van betrokkenheid bij een bomaanslag ergens in Noord Afrika. Zijn vrouw Isabella is hoogzwanger wanneer haar man gemarteld wordt in een donkere kelder in Marrakech. Anwar is slachtoffer geworden van zowel het terroristische netwerk dat zijn mobiele nummer heeft misbruikt als van de Amerikaanse overheid die het zekere voor het onzekere neemt. Zijn vrouw gaat met behulp van ex-vriend Alan Smith (Peter Sarsgaard) werk maken van zijn bevrijding. Smith werkt voor senator William Dixon (David Fabrizio) en heeft zodoende makkelijker toegang tot de kanalen dan de willekeurige burger. Het is overigens niet eenvoudig want alles wordt tot op het hoogste niveau ontkent. De CIA ‘rookie’ Douglas Freeman (Jake Gyllenhaal) wordt getuige van zijn eerste marteling en hij heeft er van begin af aan zijn twijfels bij. Gyllenhaal is overtuigend vooral wanneer hij geen dialoog heeft. Niet dat hij zijn dialogen slecht uitspreekt overigens. In deze film zijn alle acteurs op hun plaats. Zo is Meryll Streep als Corinne Whitman, the big boss, indrukwekkend en ijskoud. Het is opvallend dat deze actrice die wij kennen van de gevoelige rollen, de laatste jaren vooral bitchy karakters speelt. Een rol die haar overigens zeer goed afgaat.

Bij Anwar’s ondervraging wordt ‘waterboarding’ toegepast. De regisseur Hood gaat daarbij smaakvol tewerk onder andere door zich te concentreren op het gezicht van Jake Gyllenhaal. De laatste speelt hierbij duidelijk de gekwelde held die uiteindelijk behoorlijk buiten zijn boekje zal gaan. Het verhaal heeft wat losse eindjes en toevalligheden waardoor het geheel soms wat fragmentarisch aandoet, zeker aan het begin. Uiteindelijk is Rendition een geslaagd pleidooi tegen de onbeschaafdheid en de ongeschiktheid van martelen. Toch had de boodschap meer impact kunnen krijgen als er andere keuzes waren gemaakt. Maar, de film is het bekijken meer dan waard.


No country for old men

There are no clean getaways

Regie: Joel en Ethan Coen
Waar:
Kijkhuis, dagelijks 19:30 en 22:00 uur

De broers Joel en Ethan Coen hebben met no country for old men weer eens bewezen dat ze absolute meesters zijn in het mengen van grafisch geweld, onderhuidse spanning en zwartgallige humor. Gebaseerd op het gelijknamige boek (2005) van Pulitzer Prize winnaar Cormac McCarthy is deze film een traag en moorddadig kat en muisspel dat draait om drie mannen: de verveelde cowboy Llewelyn Moss (Josh Brolin), de gedesillusioneerde sherrif Ed Tom Bell (Tommy Lee Jones) en de koelbloedige huurmoordenaar Anton Chigurgh (Javier Bardem). De laatste is huiveringwekkend met zijn zware en vlakke stem. Het is dan ook niet verwonderlijk dat Bardem reeds een Golden Globe Award voor deze rol ontving. Het was voor deze Spaanse acteur overigens zijn eerste keer in een Amerikaanse film. Aanvankelijk was Bardem niet zo enthousiast. Te veel geweld vond hij. Bovendien kon hij geen autorijden en sprak hij geen woord Engels. Maar de broers waren overtuigd van hun zaak. Bij de komende Oscar uitreikingen zou het zomaar kunnen dat Bardem ook nog een gouden mannetje in de wacht sleept.

Wat doe je wanneer je een koffer vindt met heel veel geld? Dat overkomt de Texaan Llewelyn Moss wanneer hij tijdens de jacht op antelope in de woestijn bij toeval stuit op de gevolgen van een criminele afrekening: een aantal pick up trucks, stoffelijk overschot van mannen en een pitbull terrier. De vliegen zwermen rond, de lucht trilt en het is woestijnstil. Moss neemt de koffer mee en begrijpt dat het niet lang zal duren voordat iemand de buit komt opeisen. Hij heeft gelijk. Naast de plaatselijk sherrif Ed Tom Bell die moeite heeft met de afnemende moraal wordt Moss feilloos opgespoord door Chigurgh. Dat lijkt een simpele verhaallijn zij het niet dat Chigurgh zich daarbij laat leiden door de bekende ‘flip of a coin’.

Wie in no country for old men niets anders ziet dan een gewelddadige film slaat de plank volledig mis. Angstaanjagende scenes van de film zijn niet die waar fysiek geweld in beeld wordt gebracht. De werkelijke suspense bewerkstelligen de broers Coen in de gecompliceerde simpelheid van de rust. Dat komt onder andere terug in de enscenering, het licht, de props, de interactie en de dialogen van de acteurs. De
dialogen zijn briljant geschreven en worden prachtig verwoord en geacteerd door Jones, Brolin, Bardem en Kelly MacDonald (Trainspotting). MacDonald is zeer geloofwaardig als vrouw van Moss in een Texaanse trailer park.

No country for old men is zeker niet vederlicht. Het is als een schilderij dat is opgebouwd uit verschillende olieverflagen. Muziek zit er ook niet in (behalve de source-music). Je moet er echt voor gaan zitten en hem misschien meer dan een keer zien.

Bronnen:
http://www.imdb.com/
http://www.cinema.nl/
http://www.nocountryforoldmen.com/

Mio fratello è figlio unico




Regie: Daniele Luchetti
Waar: Kijkhuis, gezien 31 januari

Accio Benassi (Elio Germano) is een behoorlijk ettertje. Opvliegend, tegendraads en altijd op oorlogspad. Hij drijft zijn ouders (Angela Finocchiaro en Massimo Popolizio), broer Manrico (Riccardo Scamarcio) en zijn zus Violetta (Alba Rohrwacher) regelmatig tot wanhoop. Accio voelt zich niet begrepen en is er van overtuigd dat Manrico en Violetta worden voorgetrokken. Om zich af te zetten en ergens bij te horen sluit hij zich op een dag aan bij de fascisten. Daarmee haalt hij het bloed onder de nagels vandaan bij Manrico die communist is. Maar ook zijn ouders zijn er helemaal niet blij mee. Steevast blijven zij volhouden dat ze ‘toch een beschaafd gezin’ zijn. Accio is ‘van de duivel bezeten’.

Mio fratello è figlio unico is een familiedrama dat zich afspeelt tijdens de turbulente jaren ’60 en ’70 in Italië. De film heeft een hoog tempo, is aangenaam frivool en Italiaans druk met vlotte dialogen. Het scenario is gebaseerd op de roman Il fasciocomunista van Antonio Pennacchi uit 2003. De schrijvers van het scenario, Stefano Rulli en Sandro Petraglia, kennen we overigens van La meglio gioventù. Beide films gaan over de verhouding tussen twee broers waarbij moet worden aangemerkt dat Mio fratello è figlio unico veel meer aan de oppervlakte blijft dan zijn voorganger. Ondanks het prachtige acteerwerk krijgen de karakters weinig diepgang en slagen zij er niet in ontroering op te roepen. Toch is het geheel niet bagatelliserend en dat is meteen het geniale van deze film.

De regisseur heeft er voor gekozen het statief thuis te laten. Door vooral uit de hand te filmen creëert Luchetti authenticiteit. De politieke scènes worden hierdoor voorzien van impact. Ze ogen als beelden uit een super-8 film collectie. De soundtrack van de film bestaat uit luchtige Italiaanse liefdesliedjes wat zo nu en dan een humoristisch effect heeft.

Elio Germano won een Donatello Award voor zijn rol als Accio. Verder ontving de film nog drie Donatello’s voor beste script, beste vrouwelijke bijrol (Angela Finocchiaro) en beste montage (Mircro Garrone). Bij de publieksenquête van het Filmfestival Rotterdam werd de film op een tweede plaats gezet.